X
تبلیغات
صفحه اول تماس با ما RSS قالب وبلاگ
Free Iran - Iran Azad

 براي سومين بار طي پنج هفته دور تازه اي از مذاکرات با تهران در ژنو برگزار مي شود

«در شرايطي که مذاکرات راجع به برنامه اتمي ايران در ژنو از سر گرفته مي شود، فرانسوا هولاند بار ديگر بر قاطعيت موضع فرانسه تآکيد کرده است. رئيس جمهور هشدار داده که پاريس «در برابر خطر تکثير هسته اي کوتاه نخواهد آمد» و تحريم ها تا زماني که ايران از برنامه اتمي نظامي خود صرفنظر نکرده، ادامه خواهد يافت. پس از لوران فابيوس در هفته گذشته، رئيس جمهور، گوئي براي ثبت در تاريخ، خواستهاي مبرم فرانسه را در سفر به اسرائيل بر شمرد : قرار گرفتن تأسيسات هسته اي زير کنترل بين المللي، تعليق غني سازي اورانيوم تا 20%، کاستن از ذخيره هاي موجود اورانيوم غني شده و توقف ساختمان کارخانه توليد پلوتونيوم اراک.


در جريان گفتگوهاي قبلي در ده روز پيش، فرانسه شرکاي خود را وادار ساخته بود برخي نکات موافقتنامه مقدماتي را بازبيني کنند و به اين ترتيب «مرکز ثقل» مذاکرات را به سوي «قاطعيت بيشتر» جا به جا کرده بود. ايران خواستار وقت فکر کردن شده بود. اعضاي گروه «1+5» وحدت خود را دست کم در ظاهر حفظ کرده پشت موضع فرانسه متحد شدند. يک ديپلمات مي گويد : «بين جان کري و لوران فابيوس برخوردي روي نداده است»


پاريس با آنکه از سوي برخي متهم شده که با سرسختي خود مذاکرات را به شکست کشانيده، تنها از خطي دفاع کرده که البته سرسختانه ليکن سنتي و منسجم است و آمريکائي ها نيز مدتهاي طولاني با اين خط همراه بوده اند. از شروع اولين مذاکرات در ده سال پيش که با ابتکار و فشار دومينيک دو ويلپن ترتيب يافت، فرانسه همواره در پرونده اتمي ايران در خط اول قرار داشته است. شکست توافق مربوط به توقف غني سازي اورانيوم تا 20% که در سالهاي 2004-2003 منعقد شده بود، اعتماد بين طرفين را برهم زد.


عقب نشيني آمريکا ـ ديپلماتها فراموش نکرده اند که حسن روحاني در سال 2009 به اين مباهات کرده بود که هنگامي که راجع به پرونده اتمي مذاکره مي کرده، با استفاده از تعليق غني سازي جهت نصب سانتريفوژهاي جديد غربي ها را فريب داده است. پس از آن پاريس در اتحاديه اروپا نقش موتور را جهت تحميل تحريمها بر رژيم ايفا کرد. ژاک شيراک، نيکلا سارکوزي و فرانسوا هولاند هر سه همواره بر اين اعتقاد بوده اند که تنها يک رويکرد مبتني بر قاطعيت ايران را از دستيابي به بمب اتمي باز خواهد داشت. در برابر رژيمي که بهيچوجه قصد ندارد آن طور که مسئولان سياسي آن مرتبا تکرار مي کنند از «حقوق هسته اي» خود صرفنظر کند و به گفته يک ديپلمات «هنوز حسن نيت خود را با امضا روي کاغذ ثابت نکرده» فرانسه امروز خود را نگاهبان امر عدم گسترش هسته اي تلقي مي کند. همان ديپلمات در ادامه مي گويد: «جديت و پافشاري بر اصول به مراتب بيشتر حافظ صلح است تا يک توافق سر هم بندي شده».


فرانسه همچنين از اين بابت که به حد کافي، بخصوص از سوي متحد آمريکائي خود، مورد مشورت قرار نگرفته، ناراضي بود. ديپلماسي فرانسه اعلام کرده که در اساس با يک توافق مخالف نيست. اما نگران است که يک «توافق سر هم بندي شده» باعث تکرار اشتباهات سالهاي 2003 و 2004 گردد. طي ده سال گذشته شمار سانتريفوژهاي ايران از 164 به 19000 افزايش يافته است.


يکي از ديگر دلايلي که سبب مي شود موضع فرانسه سخت گيرانه به نظر برسد، عقب نشيني آمريکا از مواضع قبلي خويش است. موافقتنامه اوليه که ايالات متحده آماده امضاء آن شده بود، به گفته ديپلماتها امکان ادامه برنامه نظامي اتمي ايران را مي داد و قطعنامه هاي شوراي امنيت مبني بر درخواست توقف کامل غني سازي را زير پا مي گذارد.


شکست مداخلات نظامي در عراق و افغانستان تأثيرات عميقي در آمريکا داشته است. باراک اوباما مي خواهد به هر قيمت از گشودن جبهه تازه اي در خاورميانه احتراز کند. چرخيدن محور منافع و ديپلماسي آمريکا به سوي منطقه آسيا و اقيانوس آرام که در واشينگتن داراي اولويت استراتژيک بيشتري محسوب مي شود، مستلزم کناره گرفتن از امور خاورميانه است که در آن جنگ ها از پي يکديگر مي آيند و مي روند و در اين بين به نظر مي رسد مداخلات غربي ها ديگر تأثيرات مورد نظر را ندارد. با اين حال آمريکا علاقمند است پيش از ترک اين منطقه آن را حتي الامکان سالم سازي کند. به همين جهت براي خارج ساختن نيروهايش از افغانستان بدون ريسک عمده در سال 2014 و نيز براي تحميل يک راه حل سياسي در سوريه، به رژيم ايران نياز دارد.


پس توپ از اين پس در زمين رژيم ايران است. حسن روحاني عليه «مطالبات زيادت خواهانه» که مي تواند پروسه پيشرفت به سوي يک توافق «برد-برد» را پيچيده کند، هشدار داده است. وزير خارجه او، محمد جواد ظريف، با تآکيد بر اينکه «راهي» براي حل و فصل «يک بحران بيهوده» وجود دارد، خوش بيني بيشتري از خود نشان داده است.


قوت موضع فرانسه روز چهارشنبه در ژنو مورد آزمايش قرار خواهد گرفت. اگر ايران از امضا خودداري کند، پاريس به آشتي ناپذيري متهم خواهد شد. يک منبع نزديک به پرونده مي گويد : «وادار ساختن رژيم ايران به تسليم غير ممکن است. هر مذاکره بايد الزاما به سازشي منتهي شود».  چنانچه رژيم ايران موافقتنامه اي را امضا کند که به دليل تهاجمات دو جانبه رقيق نشده باشد، ديپلماسي فرانسه از اين بحران سر فراز و نيرومندتر بيرون خواهد آمد. همه از پاريس سپاسگزار خواهند بود که توانسته قراردادي را تحميل کند که براي حفظ صلح حاوي جديت و قاطعيت باشد. اما هنوز تا اين مرحله فاصله داريم. براي رسيدن به قرارداد نهائي از قرارداد موقت راهي طولاني و پر خطر در پيش است.»

ايزابل لاسر 29  آبان 1392

 

ارسال نظر
نام شما :
آدرس وب سایت :
پست الکترونیک :
پیام شما :
کد امنیتی :